Over klagers en beklaagden
‘De put was heel diep of ze viel heel langzaam, maar ze had onder het vallen tijd genoeg om rond te kijken en zich af te vragen wat er zou gaan gebeuren. Eerst probeerde ze naar beneden te kijken om er achter komen waar ze eigenlijk naar toe ging, maar het was te donker om iets te zien.
Toen keek ze naar de wanden van de put en zag dat die vol hingen met kasten en boekenplanken; hier en daar hingen kaarten en platen aan kromme spijkers. Ze pakte in het voorbijgaan een jampotje van een van de planken: er stond ‘oranje marmelade’ op maar tot haar grote teleurstelling was het potje leeg.’…….
‘Dieper, dieper, dieper. Zal er nooit een eind aan de valpartij komen? Ik vraag me af hoeveel kilometer ik nu al gevallen ben? Zei ze hardop. Ik moet zo langzamerhand bij het middelpunt van de aarde zijn.’
Vanaf dat we klein zijn geloven we alles wat ons wordt verteld en zijn we overgeleverd aan alles wat ons overkomt. Dat kunnen hoopvolle maar ook angstige verhalen zijn. Je ontdekt bijvoorbeeld dat er altijd hulp is of je leert dat er geen hulp is als je dat nodig hebt. Je leert te vertrouwen op anderen of je leert alleen op jezelf te vertrouwen.
Dat is de manier waarop wij de wereld ervaren. Die ervaringen nemen we mee naar ons volwassen leven. De fijne en hoopvolle ervaringen geven ons vertrouwen en moed om ons ook later in de wereld onszelf te kunnen zijn en onszelf uit te drukken.
De ervaringen waarin er geen hulp was of wanneer er niet aan onze behoeften werd voldaan nemen we ook mee naar ons volwassen leven waardoor we deze nare ervaringen telkens opnieuw tegenkomen in ons leven. We kijken als het ware door de bril van ons verleden naar het heden, zonder dat we echt beseffen dat dit verleden voorbij is!
Dit geldt voor ons allemaal. Voor mensen die een klacht indienen, maar ook voor degene aan wie de klacht gericht is. We kijken met die bril uit het verleden naar de ander en kleurt zo onze beleving. Dit staat vaak een objectieve open benadering naar elkaar in de weg. Zonder dat we ons daar bewust van zijn.
De verwondering en overgave van Alice kunnen we goed gebruiken in dit proces. Zodat we uiteindelijk wakker worden uit de illusie die we hebben over een ander. Net als Alice!
